http://hadimehraban.blogfa.com

hadi-mehraban — Sat, 15 Aug 2009 03:48:37 GMT

وحشت از عشق که نیست
ترس ما فاصله هاست
وحشت از قصه که نیست
ترس ما خاتمه هاست
ترس بیهوده نداریم
صحبت از خاطره هاست
صحبت از کشتن نا خواسته ی
عاطفه هااست
کوله باریست پر از هیچ
که بر شانه ی ماست
گله از دست کسی نیست
مقصر دل دیوونه ی ماست

...ما سرانجام
سر انجام گرفتیم به هیچ

راهی سفر به هیچستانیم
گله ای هست که از خود داریم
چاره ای نیست اگر انسانیم
درد ما مرگ تفاهم
غم ما کوچ محبت

hadi-mehraban — Sat, 15 Aug 2009 03:46:28 GMT

شعر از : شل سیلور استاین

جادوگری که روی درخت انجیر زندگی میکند
به لستر گفت: یه آرزو کن تا برآورده کنم
لستر هم با زرنگی آرزو کرد
دو تا آرزوی دیگر هم داشته باشد
بعد با هر کدام از این سه آرزو
سه آرزوی دیگر آرزو کرد
آرزوهایش شد نه آرزو با سه آرزوی قبلی
بعد با هر کدام از این دوازده آرزو
سه آرزوی دیگر خواست

که تعداد آرزوهایش رسید به ۴۶ یا ۵۲ یا...
به هر حال از هر آرزویش استفاده کرد
برای خواستن یه آرزوی دیگر
تا وقتی که تعداد آرزوهایش رسید به...
۵ میلیارد و هفت میلیون و ۱۸ هزار و ۳۴ آرزو

بعد آرزو هایش را پهن کرد روی زمین و شروع کرد به کف زدن و رقصیدن
جست و خیز کردن و آواز خواندن
و آرزو کردن برای داشتن آرزوهای بیشتر
بیشتر و بیشتر
در حالی که دیگران میخندیدند و گریه میکردند
عشق می ورزیدند و محبت میکردند
لستر وسط آرزوهایش نشست
آنها را روی هم ریخت تا شد مثل یک تپه طلا
و نشست به شمردنشان تا ......
پیر شد
و بعد یک شب او را پیدا کردند در حالی که مرده بود
و آرزوهایش دور و برش تلنبار شده بودند
آرزوهایش را شمردند
حتی یکی از آنها هم گم نشده بود
همشان نو بودند و برق میزدند
بفرمائید چند تا بردارید
به یاد لستر هم باشید
که در دنیای سیب ها و بوسه ها و کفش ها
همه آرزوهایش را با خواستن آرزوهای بیشتر حرام کرد !!!

hadi-mehraban — Sat, 15 Aug 2009 03:40:07 GMT

پدر روزنامه می خواند اما پسر کوچکش مدام مزاحمش می شد.حوصله پدر سر رفت و صفحه ای از روزنامه را که نقشه ای از جهان را نمایش می داد جدا و قطعه قطعه کرد و به پسرش داد و گفت:بیا کاری برایت دارم یک نقشه دنیا به تو می دهم ببینم می توانی دقیقا ان را انطور که هست بچینی؟و دوباره به سراغ روزنامه اش رفت. می دانست پسرش تمام روز گرفتاراین کار است.اما یک ربع ساعت بعد پسرک با نقشه کامل برگشت.پدر با تعجب پرسید:مادرت به تو جغرافی یاد داده؟پسر جواب داد:جغرافی دیگر چیست؟اتفاقا پشت همین صفحه تصویری از یک ادم بود وقتی توانستم ادم را دوباره بسازم دنیا را هم دوباره ساختم

hadi-mehraban — Sat, 15 Aug 2009 03:38:59 GMT

در دست های تو
دنیا
دروغین است
چشمت همه آهن
پایت همه تردید
دستت همه کاغذ
این فردا که فراز دارد می بینی
قلب بزرگ ماست
دریا درون سینه ام جاری ست
با قایق تردید
با ارتفاع موج ها ، شلاق
در من همه فانوس ها
خاموش می شوند
گل ها معلق در فضا
یکریز می گریند
سنگین یک چیدن
سر پنجه ی بی اعتنای تست
و قلب مغموم کبوترها
در استکاک لحظه های دام
با سرخی شفاف
در انتظار مهربانی های چشمانند
پایت همه خسته
دستت همه بسته
در من طنین آبشاران نیست
در درست های تو
دنیا دروغین است

خسرو گلسرخی

hadi-mehraban — Sat, 15 Aug 2009 03:38:00 GMT

نه مرادم ، نه مریدم ، نه کلامم ، نه پیامم ، نه سلامم
نه علیکم
نه سپیدم ، نه سیاهم
نه چنانم که تو گوئی ، نه چنینم که تو خوانی و نه آنگونه که گفتند و
شنیدی و تو دانی
نه سمائم ، نه زمینم ،‌نه بزنجیر کسی بسته و نه برده دینم ، نه چنان
چشمه آبم ، نه سرابم ،نه برای دل تنهائی تو جام شرابم
نه گرفتار و اسیرم ، نه سفیرم ، نه فرستاده پیرم ، نه بهرخانقه و مسجد
و میخانه فقیرم
نه جهنم ، نه بهشتم ، نه چنین بوده سرشتم
این سخن را من از امروز نه گفتم ،‌ نه نوشتم
بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتند .حقیقت نه برنگ است و نه بو
نه های است و نه هو ، نه به این است و نه او ،‌ نه به جام است و سبو
گر به این نقطه رسیدی
به تو آهسته و سربسته و در پرده بگویم
تا کسی جز من و تو نشنود این راز گهربار جهان را
آنچه گفتند و سرودند ، تو آنی ،‌خود تو جام جهانی ، گرنهانی و عیانی
تو همانی ، تو همانی
که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی و ندانی و ندانی و ندانی که تو آن
نقطه عشقی و تو اسرار نهانی

hadi-mehraban — Thu, 09 Jul 2009 15:11:13 GMT

توی قاب خیس این پنجره ها عکسی از جمعهی غمگین میبینم

چه سیاهه به تنش رخت عزا تو چشاش ابرای سنگین میبینم

داره از ابر سیاه خون میچکه جمعه ها خون جای بارون میچکه

نفسم در نمیاد جمعه ها سر نمیاد

کاش میبستم چشامو این ازم بر نمیاد

داره از ابر سیاه خون میچکه جمعه ها خون جای بارون میچکه

عمر جمعه به هزار سال میرسه جمعه ها غم دیگه بیداد میکنه

آدم از دست خودش خسته میشه با لبای بسته فریاد میکنه

داره از ابر سیاه خون میچکه جمعه ها خون جای بارون میچکه

جمعه وقت رفتنه موسم دل کندنه

خنجر از پشت میزنه اون که همراه منه ..

hadi-mehraban — Thu, 16 Apr 2009 10:18:40 GMT

به راستي چقدرسخت است

خندان نگه داشتن لب ها در زمان گريستن قلب ها

و تظاهر به خوشحالي در اوج غمگيني

و چه دشوار و طاقت فرساست گذراندن روزهايي تنهايي و بي ياوري

درحالي که تظاهر مي کني هيچ چيز برايت اهميت ندارد

اما چه شيرين است درخاموشي وتنهايي به حال خود گريستن

و باز هم نفرين به تو اي سرنوشت.

.. دلم تنگ است دلم اندازه حجم قفس تنگ است سکوت از کوچه لبريز است

صدايم خيس و باراني است نمي دانم چرا در قلب من پاييز طولاني است.......

hadi-mehraban — Thu, 16 Apr 2009 10:15:17 GMT

براي عشق تمنا كن ولي خار نشو. براي عشق قبول كن ولي غرورتت را از دست نده . براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو. براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه. براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن . براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير . براي عشق وصال كن ولي فرار نكن . براي عشق زندگي كن ولي عاشقونه زندگي كن . براي عشق بمير ولي كسي رو نكش . براي عشق خودت باش ولي خوب باش

hadi-mehraban — Tue, 02 Sep 2008 07:16:47 GMT

دلها چه بي‌قرارند وقتي که توبيايي

پاييزها بهارند وقتي که تو بيايي

آن روز از اشک از اشتياق رويت

در چشم آشکارند وقتي که تو بيايي

در آسمان ملائک در عرش بي‌نهايت

همواره جشن دارند وقتي که تو بيايي

شهرم و ديارم آن شب چون کهکشاني از نور

آذين افتخارند وقتي که تو بيايي

ياران باوفايت در جاده عبورت

قرآن به دست دارند وقتي که تو بيايي

آهنگ گامهايت اي نور آسماني

پايان انتظارند وقتي که تو بيايي

در دشت سبز خضراء حتي کبوتران هم

از عشق لانه دارند وقتي که تو بيايي

hadi-mehraban — Tue, 12 Aug 2008 07:47:16 GMT

زمستان

سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت ، سرها در گريبان است.

كسي سربرنيارد كرد پاسخ گفتن وديدارياران را.

نگه جز پيش پارا ديد نتواند، كه ره تاريك ولغزان است.

وگر دست محبت سوي كس يازي،

به اكراه آورد دست از بغل بيرون؛ كه سرما سخت سوزان است.

نفس كزگرمگاه سينه مي آيد برون،ابري شود تاريك.

چو ديوار ايستد در پيش چشمانت.

نفي كاينست،پس ديگر چه داري چشم ز چشم د.ستان دور يا نزديك؟

مسيحاي جوانمرد من اي پير پيرهن چركين!

هوا بس ناجوانمردانه سرد است....آي..... دمت گرم وسرت خوش باد!

سلامم را تو پاسخ گوي،در بگشاي! منم من ميهمان هر شبت، لولي وَش مغموم.

منم من سنگ تيپا خورده ي رنجور.

منم دشنام پست آفرينش، نغمه ناجور

نه از رومم،نه اززنگم،همان بي رنگ بي رنگم.

بيا بگشاي در،بگشاي دلتنگم.

حريفا!ميزبانا! ميهمان سال وماهت پشت در چون موج ميلرزد.

تگرگي نيست،مرگي نيست. صدايي گر شنيدي،صحبت سرما ودندان ست.

من امشب آمدستم وام بگذارم.

حسابت را كنار جام بگذارم.

چه مي گويي كه بيگه شد،سحرشد،بامدادآمد؟

فريبت مي دهد،برآسمان اين سرخي بعداز سحرگه نيست.

حريفا!گوش سرما برده است اين،يادگارسيلي سرد زمستان ست.

وقنديل سپهر تنگ ميدان،مرده يا زنده، به تابوتِ ستبرظلمت نه توي مرگ اندود،پنهان ست.

حريفا!روچراغ باده رابفروز،شب با روز يكسان است.