تبليغاتX
http://hadimehraban.blogfa.com -

پنجشنبه بیست و هفتم فروردین 1388

به راستي چقدرسخت است



 خندان نگه داشتن لب ها در زمان گريستن قلب ها



و تظاهر به خوشحالي در اوج غمگيني       



   و چه دشوار و طاقت فرساست گذراندن روزهايي تنهايي و بي ياوري



درحالي که تظاهر مي کني هيچ چيز برايت اهميت ندارد



 اما چه شيرين است درخاموشي وتنهايي به حال خود گريستن



 و باز هم نفرين به تو   اي سرنوشت.



.. دلم تنگ است                 دلم اندازه حجم قفس تنگ است     سکوت از کوچه لبريز است



 صدايم خيس و باراني است                      نمي دانم چرا در قلب من پاييز طولاني است.......

نوشته شده توسط هادی مهربان در 13:49 |  لینک ثابت   •